Gorliwość Umysłu: Ścieżka Nieustannego Zespolenia Uważności ze Świadomością

 

 

 #LuangtaMahaBua

"ความเพียรคือสติจับกันกับจิต"
"สติติดแนบกับตัว
ดูหัวใจเจ้าของตลอดเวลา นี่ชื่อว่า ผู้มีความเพียร
ในอิริยาบถใดก็ตามถ้ามีสติกำกับใจอยู่
เรียกว่าเป็นความเพียรทุก ๆ อิริยาบถ
จะเดินจงกรมไม่เดินจงกรม ความเพียรคือ #สติ
จับกันกับจิต ซึ่งเป็นตัวภัยออกมาจากกิเลสปรุงแต่งออกมานั้น จับตลอดเวลาไม่ละเว้น
"นี่คือ #ผู้มีความเพียร"
นอกจากนั้น
จะพิจารณาทางด้านปัญญาแยบคายไปในแง่ใดภูมิใด
สติก็ไม่ปราศจาก มีสติครอบอยู่เสมอ เรียกว่า
เป็นความเพียรทั้งด้านสติ ทั้งด้านปัญญากำหนดอยู่นั้น โลกอันนี้เหมือนไม่มี
เพราะโลกนี้เป็นโลกของกิเลสทั้งมวล ไม่ว่าสัตว์ตัวใดบุคคลใดสร้างแต่กิเลสเข้าสู่ภายในใจ เผาลนจิตใจให้รุ่มร้อนทั่วถึงกันหมด นี่เป็นเรื่องของกิเลส .. "

โอวาทธรรมพ่อแม่ครูอาจารย์
#หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
#วัดป่าบ้านตาด อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี

ขอน้อมกราบพ่อแม่ครูอาจารย์
ที่มาธรรมะดีๆจากเพจ ธรรมะไทย
กราบอนุโมทนาสาธุ

TŁUMACZENIE

 „Gorliwość (wytrwałość w praktyce) to uważność zespolona z umysłem”.

„Uważność przylegająca ściśle do siebie samego, obserwowanie własnego serca/umysłu przez cały czas – oto co nazywa się osobą pełną gorliwości.

W jakiejkolwiek pozycji ciała, jeśli uważność towarzyszy umysłowi, nazywa się to gorliwością w każdej pozycji. Bez względu na to, czy chodzi się w medytacji chodzonej (jongkrom), czy nie – gorliwość polega na tym, że uważność pozostaje zespolona z umysłem, z którego wyłaniają się zagrożenia kształtowane przez splamienia (kilesa). Chwytanie tej uwagi przez cały czas, bez wyjątku – oto jest osoba pełna gorliwości.

Oprócz tego, w jakikolwiek wnikliwy sposób czy na jakimkolwiek poziomie rozważa się rzeczy za pomocą mądrości, uważność nigdy nie znika – zawsze nad wszystkim czuwa. Nazywa się to gorliwością zarówno po stronie ugruntowanej uważności, jak i mądrości. Wówczas ten świat wydaje się wręcz nie istnieć, ponieważ jest to świat całkowicie opanowany przez splamienia. Bez względu na to, o jaką istotę czy osobę chodzi, tworzą one jedynie splamienia w swoim wnętrzu, które trawią i rozpalają umysł u wszystkich bez wyjątku.. To właśnie jest sprawka splamień..”

Nauki Dhammy Ojca i Nauczyciela
Luangta Maha Bua Ñāṇasampanno
Świątynia Wat Pa Baan Taad, powiat Mueang, prowincja Udon Thani.

Składam głęboki pokłon Ojcu i Nauczycielowi.
Źródło dobrej Dhammy: strona „Dhamma Thai”
Zanurzam się w radostnej wdzięczności (Sādhu).

WYJAŚNIENIE

W cytowanym fragmencie Luangta Maha Bua (jeden z najważniejszych mistrzów tajskiej tradycji leśnej) zwięźle i precyzyjnie definiuje, czym w praktyce buddyjskiej jest viriya (ความเพียร) – pojęcie tłumaczone zazwyczaj jako gorliwość, wysiłek lub wytrwałość.

Oto kluczowe punkty tego nauczania rozbite na elementy:

1. Prawdziwa gorliwość to nie zewnętrzna forma, lecz obecność umysłu

Często wydaje się, że „wytrwała praktyka” oznacza formalne siedzenie w lotosie przez wiele godzin albo chodzenie po ścieżce medytacyjnej (cankama / jongkrom). Luangta Maha Bua przesuwa akcent z zewnętrznego działania na stan wewnętrzny:

Gorliwość trwa w każdej pozycji ciała (na stojąco, leżąco, w chodzie czy siedząc), o ile stati (uważność) jest przywiązana do umysłu.

Jeśli chodzisz na ścieżce medytacyjnej, ale twój umysł błądzi – z punktu widzenia Dhammy nie jest to pełna gorliwość. Jeśli robisz cokolwiek innego, ale zachowujesz ciągłą przytomność – to jest prawdziwa praktyka.

2. „Sati-chit” (สิติจิต) – Uważność zespolona z umysłem

Słowo chap (จับ) oznacza uchwycić, trzymać, trzymać się razem.

Zadaniem ugruntowanej ustrzegającej uważności jest ciągły wgląd w własne „serce/umysł” (chit / jai).

Umysł ma tendencję do tworzenia reakcji, myśli i emocji pod wpływem kilesa (splamień, psychicznych trucizn, takich jak chciwość, gniew czy złudzenie).

Uważność działa jak strażnik: wychwytuje pierwsze poruszenia i impulsy („wyłaniające się zagrożenia”), zanim przekształcą się one w koncepcyjną narrację, która rozpala umysł.

3. Połączenie Uważności (Sati) i Mądrości (Paññā)

Sama stała obserwacja to pierwszy krok. Następnie wchodzi mądrość (pannya) – wnikliwa analiza natury zjawisk (nietrwałości, braku trwałej istoty, cierpienia).

Kiedy uważność nieustannie osłania i prowadzi dociekanie mądrości, praktyka staje się kompletna.

4. „Świat wydaje się nie istnieć”

Na koniec mistrz odnosi się do relacji ze światem zewnętrznym:

Dla nieprzebudzonego umysłu „świat” to ciągłe źródło pożądania, złości i porównywania się, co generuje cierpienie i „rozpala umysł od środka”.

Gdy uważność i mądrość są stale ugruntowane wewnątrz, zewnętrzne poruszenia świata tracą swoją moc i przestają być punktem odniesienia – jakby ten oparty na splamieniach świat przestał wywierać na umysł jakikolwiek wpływ.