Kto tu właściwie cierpi? Zrozumieć naturę umysłu i emocji

 


  

#LuangPhoYuenKhantipalo

จิตของคนตามธรรมชาตินั้นไม่มีความดีใจ
เสียใจ ที่มีความดีใจเสียใจนั้นไม่ใช่จิต แต่เป็น
อารมณ์ที่มาหลอกลวง แต่เป็นสังขารที่ปรุงแต่ง
จิตก็หลงไปตามอารมณ์ หลงสังขารไปโดยไม่
รู้ตัว แล้วก็เป็นสุขเป็นทุกข์ไปตามอารมณ์ เป็น
สุขเป็นทุกข์ไปตามสังขาร เพราะยังไม่ได้ฝึก ยัง
ไม่ฉลาด แล้วเราก็นึกว่า จิตเราเป็นทุกข์ นึกว่า
จิตเราสบาย ความจริงมันหลงอารมณ์ มันหลง
สังขาร เพราะเราส่งจิตออกนอกไป
ตามอารมณ์ไปตามสังขารมากเกินไป
หลวงพ่อเยื้อน ขันติพโล


TŁUMACZENIE


Naturalny umysł człowieka nie zna ani radości, ani smutku. To, że odczuwa się radość czy smutek, nie wynika z samej natury umysłu, lecz jest iluzją ze strony emocji oraz wytworem uwarunkowań (saṅkhār). Umysł daje się zwieść tym emocjom i uwarunkowaniom, błądząc nieświadomie, a następnie odczuwa szczęście lub cierpienie zależnie od nich, ponieważ nie został jeszcze wytrenowany i nie posiadł mądrości.
Myślimy wtedy, że to nasz umysł cierpi lub że czuje się komfortowo, podczas gdy w rzeczywistości błądzi on, zwiedziony emocjami i uwarunkowaniami, ponieważ pozwalamy mu zbyt często podążać na zewnątrz, ulegając im bez opamiętania.
 
Luang Pho Yuen Khantipalo


WYJAŚNIENIE


Głęboka myśl Luang Pho Yuena Khantipalo dotyka fundamentów buddyjskiej psychologii i praktyki uważności (szczególnie tradycji nurtu leśnych mnichów w Tajlandii). Aby w pełni zrozumieć ten fragment, warto przyjrzeć się bliżej kluczowym pojęciom:

1. Czym jest prawdziwy „umysł” (czitta / citta)?


W tym nauczaniu umysł w swojej pierwotnej, czystej naturze (prakriti / chitta) nie ma etykiet ani stanów emocjonalnych. Jest jak czyste, bezchmurne niebo lub zwierciadło. Nie cieszy się z sukcesów ani nie rozpacza z powodu strat – te stany są po prostu zjawiskami, które przez nie przepływają. Kiedy mówimy „czuję się szczęśliwy” lub „jestem nieszczęśliwy”, w buddyzmie uważa się to za błąd poznawczy: utożsamiamy czyste lustro z kurzem lub obrazami, które się w nim odbijają.

2. Czym są „uwarunkowania” lub „wytwory” (saṅkhāra)?


Słowo saṅkhāra (w polskim tłumaczeniu często jako uwarunkowania, formacje mentalne lub wytwory) odnosi się do wszelkiego rodzaju myśli, nawyków, reakcji emocjonalnych i skłonności, które zostały ukształtowane przez doświadczenie, pamięć i uwarunkowania psychiczne.

 Saṅkhāry są nietrwałe – pojawiają się, trwają chwilę i znikają.
 Problem polega na tym, że nawykowo chwytamy się tych myśli i emocji, wierząc: „To jestem ja, to mój smutek, to moja radość”.

3. „Wysyłanie umysłu na zewnątrz” (po-thô)


To popularne określenie w medytacji wglądu (Vipassana). Oznacza stan, w którym nasza uwaga jest nieustannie ciągnięta przez bodźce zewnętrzne (obrazy, dźwięki, opinie) oraz wewnętrzne (przypomnienia, fantazje, lęki).

 Zamiast spoczywać w „domu” (czyli w przytomnej, ugruntowanej obecności w ciele i oddechu), umysł bezustannie „biega” za tym, co go stymuluje.
 
 Gdy pojawia się przyjemny bodziec – goni za nim, pragnąc go (stąd „radość” lub ekscytacja). Gdy pojawia się nieprzyjemny – opiera się mu lub walczy z nim (stąd „smutek” lub gniew).

4. Na czym polega trening?


Trening mentalny (medytacja, uważność) nie polega na tłumieniu emocji ani na tym, by stać się kamieniem. Chodzi o to, by rozpoznać różnicę między samą świadomością (obserwatorem) a poruszającymi się w niej zjawiskami (emocjami i myślami). Kiedy pojawia się smutek, nietrenowany umysł natychmiast staje się tym smutkiem. Wytrenowany umysł zauważa: „Oto pojawił się smutek w polu świadomości”, ale sam w nim nie tonie, zachowując wewnętrzny spokój i stabilność.


Tłumaczenie i wyjaśnienie Google Gemini 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz