Ukryte miasto umysłu – czym jest głęboki stan medytacyjny?

 


 
โยม : หลวงพ่อเจ้าคะ มีสภาวะธรรมที่เกิดขึ้นมากราบเรียนถามเจ้าค่ะ

หลวงพ่อ : ว่ามา (พร้อมหลับตา)

โยม : เมื่ออาทิตย์ก่อน โยมก็ปฏิบัติตามปกติ พยายามมีสติสัมปชัญญะ พาจิตกลับมาอยู่ที่ฐานข้างใน พอมีผัสสะอะไรมากระทบ เมื่อจิตรับรู้แล้วก็ดึงกลับเข้ามาอยู่ที่เดิม ไม่วิพากษ์วิจารณ์อะไร

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมเจ้าค่ะ พอดึงกลับเข้ามาความรู้สึกเหมือนจิตหลุดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง มันเวิ้งว้าง มันว่าง มันโล่ง มันเบาสบาย ทั้งที่ตายังมองเห็นทุกอย่างเหมือนเดิม แต่มันเหมือนทะลุไป หูยังได้ยินแต่ไม่ได้ให้ความหมายอะไรกับใจ มันบอกไม่ถูกไม่ทราบจะหาคำพูดไหนมาอธิบายค่ะ แต่เป็นอยู่ไม่นาน ทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะเดิม

หลวงพ่อ : (ลืมตา) นั่นล่ะเรียกว่าเมืองลับแลของจิต บางคนเข้าครั้งเดียว บางคนเข้าๆออกๆ ส่วนอาจารย์เข้าแล้วไม่ออกอีกเลย ตั้งแต่บวชได้ 2 วัน
ที่สำคัญคือ ..เจ้าจำทางเข้าได้หรือเปล่า

โยม : จำได้เจ้าค่ะ

หลวงพ่อ : นั่นล่ะดีแล้ว

วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงทพฯ
19 เมษายน 2568
 
 

TŁUMACZENIE

Praktykująca: 
Luang Pho, mam pytanie dotyczące stanu, który pojawił się podczas mojej praktyki.

Luang Pho: 
Mów (odpowiada ze zamkniętymi oczami).

Praktykująca: 
Tydzień temu praktykowałam jak zwykle – starałam się utrzymać uważność i przejrzystość umysłu (sati-sampajañña), sprowadzając umysł z powrotem do jego wewnętrznej podstawy. Gdy pojawiało się jakieś wrażenie zmysłowe (phassa), umysł je rejestrował, po czym wycofywałam go z powrotem na miejsce, bez oceniania ani komentowania.

Jednak tym razem było inaczej. Kiedy ściągnęłam go z powrotem, miałam wrażenie, jakby umysł wpadł w inny wymiar. Był bezkresny, pusty, przestronny, lekki i swobodny. Choć oczy wciąż widziały wszystko tak jak wcześniej, miałam wrażenie, jakbym przez to prześwitywała. Uszy słyszały dźwięki, ale serce/umysł nie nadawały im żadnego znaczenia. Trudno to opisać, brakuje mi słów... Nie trwało to długo i wszystko wróciło do zwykłego stanu.

Luang Pho:
(Otwiera oczy) Oto co nazywa się „ukrytym miastem umysłu” (mueang laplae). Niektórzy wchodzą tam tylko raz, inni wchodzą i wychodzą. A twój nauczyciel wszedł tam i już nie wyszedł – od drugiego dnia po wyświęceniu. Najważniejsze jest... czy pamiętasz drogę wejścia?

Praktykująca: 
Pamiętam.

Luang Pho: 
To dobrze.

Świątynia Wat Bowonniwet Vihara, Bangkok
19 kwietnia 2025 r.

  

WYJAŚNIENIE

1. Doświadczenie medytacyjne wiernej (Yom)

Wierna opisuje przejście od standardowej praktyki uważności do głębszego, niecodziennego stanu skupienia (samādhi):

Praktyka wyjściowa: Wracanie do „wewnętrznej podstawy” (ฐาน) i brak oceniania wrażeń zmysłowych (phassa) to klasyczne wycofywanie uwagi do wnętrza i niepoddawanie się reakcjom nawykowym (lubieniu/nielubieniu).

Wejście w nowy stan: Opisuje uczucie przestrzenności, lekkości i pustki. Zmysły (wzrok, słuch) nadal działają, ale umysł nie nadaje im znaczenia (prapañca – brak wartościowania i interpretacji). Świat zewnętrzny dociera do zmysłów, ale nie porusza serca.

Stan krótkotrwały: Zjawisko pojawiło się samoistnie i po chwili minęło, co jest naturalne przy pierwszych doświadczeniach głębszego wglądu lub uspokojenia.

2. Odpowiedź i metafora Luang Por

„Ukryte miasto umysłu” (เมืองลับแล – mueang laplae): W tajskim folklorze Mueang Laplae to legendarne, ukryte lub mityczne miasto, do którego trudno trafić, a które istnieje jakby w innym wymiarze. Luang Por używa tej metafory do opisania głębokiego stanu skupienia lub czystego umysłu (często utożsamianego z poziomami jhāny lub stanem czystego widzenia bez lgnęcia), do którego medytujący trafia po przekroczeniu bariery identyfikacji z cieniem zmysłów.

Różne stopnie doświadczenia:
 Niektórzy wchodzą tam raz (przypadkowy wgląd lub chwilowe wyciszenie).
 Inni wchodzą i wychodzą (wyćwiczona umiejętność wchodzenia w stan głębokiej medytacji).

 Nauczyciel „wszedł i nie wyszedł” – odnosi się to do trwałej transformacji świadomości, gdzie umysł nie powraca już do utożsamiania się ze zjawiskami i cierpieniem (stan wyzwolenia / Nibbāna).

3. Kluczowe pytanie: „Czy pamiętasz drogę wejścia?”

Pytanie mnicha dotyczy przyczyny i mechanizmu, który doprowadził do tego stanu:

 Nie chodzi o zapamiętanie samego „efektu” (pustki, lekkości), lecz o przyczynę – jak umysł się zachował tuż przed tym doświadczeniem (puszczenie chwytania, powrót do bazy, brak interpretacji).

 Pamiętanie ścieżki pozwala na ponowne odtworzenie właściwych warunków w praktyce, bez prób siłowego „odtworzenia rezultatu” (co z reguły wywołuje tylko pragnienie i blokuje spokój).


Tłumaczenie i wyjaśnienie Google Gemini 
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz